Statyczne wygięcie tułowia w leżeniu na brzuchu

Porady ekspertów

Zaangażuj pośladki i mięśnie dwugłowe uda, aby unieść tułów i uniknąć nadmiernego nacisku na dolną część pleców.

Instrukcja krok po kroku

Połóż się twarzą na dole na podłodze z rękoma wyciągniętymi przed siebie.
Zaangażuj swoje centrum, pośladki i mięśnie pleców, aby unieść ramiona, klatkę piersiową i nogi z podłogi.
Utrzymuj tę uniesioną pozycję, trzymając szyję w pozycji neutralnej i patrząc w dół.
Utrzymaj pozycję przez pożądany czas, zanim delikatnie wrócisz do pozycji wyjściowej.

Śledź Statyczne wygięcie tułowia w leżeniu na brzuchu w FitAI

Automatycznie zapisuj serie, powtórzenia i ciężary. Otrzymuj rekomendacje progresywnego przeciążenia i informacje zwrotne na temat formy — dostosowane do twojej historii treningowej.

Rozpocznij za darmo

Zaangażowane Mięśnie

Statyczne wygięcie tułowia w leżeniu na brzuchu głównie angażuje Pośladki, z mechaniką Siła używając Ciężar własnego ciała. Zrozumienie wzorców aktywacji mięśni pomaga skupić się na prawidłowym zaangażowaniu i maksymalizacji efektywności treningu.

Główny

Pośladki100%

Sprzęt

Ciężar własnego ciała

Rodzaj ćwiczenia

Siła

Serie i powtórzenia

Początkujący3 x 12-15

Średniozaawansowany3 x 10-12

Zaawansowany4 x 8-10

Najczęściej zadawane pytania

Jakie mięśnie pracują podczas Statyczne wygięcie tułowia w leżeniu na brzuchu?

Statyczne wygięcie tułowia w leżeniu na brzuchu głównie angażuje Pośladki. Jest to ćwiczenie typu Siła wykonywane z użyciem Ciężar własnego ciała.

Ile serii i powtórzeń powinienem zrobić dla Statyczne wygięcie tułowia w leżeniu na brzuchu?

Dla początkujących: zacznij od 3 serii po 12-15. Średniozaawansowani mogą zrobić 3 serii po 10-12. Zaawansowani sportowcy mogą zwiększyć do 4 serii po 8-10. Dostosuj w zależności od swoich celów i zdolności regeneracyjnych.

Czy Statyczne wygięcie tułowia w leżeniu na brzuchu jest odpowiednie dla początkujących?

Tak, Statyczne wygięcie tułowia w leżeniu na brzuchu jest oceniane jako ćwiczenie przyjazne dla początkujących, co czyni je doskonałym punktem wyjścia. Skup się na opanowaniu prawidłowej formy przed zwiększeniem intensywności lub obciążenia.